PLITWICKIE JEZIORA
Park narodowy Jeziora plitwickie powierzchniowo jest największym (294,82 km2) z ośmiu chorwackich parków narodowych. Jeziora ustanowiono parkiem narodowym w roku 1949 i jest on najstarszym parkiem narodowym w Chorwacji. W roku 1979 Park Narodowy Jeziora plitwickie został wpisany na światową listę dziedzictwa kultury UNESCO.
Park jest fenomenem skalistej hydrografii. Jeziora znane są ze swoich kaskad tufu wapiennego oraz ciągłego biodynamicznego procesu, w specyficznych hydrologicznych warunkach.
Tuf to porowata skała osadowa powstała przez wytrącenie się węglanu wapnia z wody, tworząc bariery, progi i inne formy w skalistych rzekach i potokach. Proces tworzenia się tufu jest szczególnie widoczny na kaskadach Jezior plitwickich. Przebiega cały czas. Taki rozwój tufu doprowadził do powstania licznych, majestatycznych wodospadów. Z czasem woda zmienia swój bieg i dochodzi do wysuszenia niektórych barier, ale jednocześnie następuje rozwój tufu w innych miejscach. Stąd wrażenie, że Jeziora plitwickie nigdy nie wyglądają tak samo.
Szeroko pojęty obszar Parku narodowego kryje bogactwo środowiska leśnego z licznymi, różnorodnymi rodzajami roślin i zwierząt. Największą część leśnej wspólnoty stanowią buki i jodły. Wśród nich szczególnie wyróżnia się bukowo-jodłowa puszcza “Čorkova uvala”. O różnorodności flory świadczy 1267 rozpoznanych rodzajów roślin, z których 75 to rodzaje endemiczne oraz 55 różnych rodzajów orchidei. Dotychczasowe badania, przeprowadzone na terenie Parku, potwierdziły istnienie 321 rodzajów motyli, 161 rodzajów ptaków oraz około 21 rodzajów nietoperzy. Wśród wielkich drapieżników, najatrakcyjniejszym mieszkańcem lasów plitwickich jest niedźwiedź brunatny (Ursus arctos).
Fakultatywne atrakcje, z których można korzystać na terenie parku to: spacery, wspinaczka górska, jazda elektrycznym statkiem lub pociągiem, fotografowanie, jazda rowerem, narciarstwo, wioślarstwo.